Avatar en C2C
Afgelopen week heb ik diverse dingen gedaan die vooraf niets met elkaar te maken leken te hebben. Het begon met een avondje film: Avatar.
Wat een indrukwekkende film. En niet alleen de techniek. De futuristische Pandora dieren (met name de insecten) leken we zo uit de lucht te kunnen plukken. En in de vechtscenes kwamen de pijlen recht op ons af. Maar wat me het meest opviel: ik hoor overal dat het verhaal zo dun is. Dat kan zo lijken, als je het vergelijkt met Dances with Wolves of zo. Een vreemdeling komt in een stam en neemt de leiding over. Maar ik keek met andere ogen. Wat een symbiotische wereld. Wat een zorg voor moeder Pandora. En wat een contrast met de wijze, waarop wij mensen dat doen. Met onze bulldozers en graafmachines. Het is echt zoals het in de film wordt getoond. We vinden een gebied, vreten het leeg en gaan weer verder.
Dat brengt me bij C2C. Van Reinder leende ik het boek van Braungart en McDonough. Het beschrijft hoe we ook kunnen ontwerpen en produceren. Een vervoermiddel dat drinkwater en schone lucht produceert, zou het kunnen? Eco effectief in plaats van eco efficient. Met dit laatste wordt bedoeld: wel wat maatregelen, maar dan met de lat wat lager. Minder schadelijk en vervuilend. Maar ons doel moet zijn dat we eco effectief zijn. Verbeterend in plaats van beperkend. Dat voorbeeld van dat vervoermiddel zet aan het denken. Kunnen we onze processen en werkzaamheden zodanig inrichten dat we echt rekening houden met toekomstige generaties? Daar wil ik wel verder mee.
Gisteren was ik bij het jaarcongres van het Trendbureau Overijssel. Daar hadden ze het over duurzaamheid. Eigenlijk best een zure term. Dingen duurzamer doen is voor mij synoniem aan de net genoemde eco efficiency. Vooral blijven doen wat we al deden, maar dan een onsje minder. En als je doet wat je altijd al deed, krijg je wat je altijd kreeg. Het is gewoon niet genoeg. We hadden overigens wel een inspirerend betoog van Pieter Winsemius. Over vertrouwen, richting en vonken. Over trekkers en rugdekking. En over de generaties na hem. Dat was leerzaam en leuk!
Zullen we het voortaan niet meer over duurzaamheid hebben, maar over generatiebestendigheid? Daaruit spreekt voor mij de wens om echt iets beters achter te laten voor onze kinderen en kleinkinderen. Ik ben heel benieuwd of dit bij jou reacties oproept. Zo ja, laat het me weten. Want ik wil er iets mee gaan doen.