sfeerbeeld

Kwartiermakerschap

Nu het eerste kwart van 2013 er al weer bijna op zit - jeetje wat vliegt de tijd - lijkt het mij wel leuk om eens wat te schrijven over kwartiermakerschap. Of beter: over de wijze waarop ik dat nu invul.

Wat is dat eigenlijk, een kwartiermaker? Zowel Wikipedia als de encyclopedie zeggen het als volgt.

Kwartiermaker is van oorsprong een militaire term voor troepen die vooruit worden gestuurd om voorbereidingen te treffen voordat de rest van de militairen arriveren. In overdrachtelijke zin: iemand die belast is met de voorbereiding, de organisatie van iets geheel nieuws; voorloper, wegbereider.

Dat is eigenlijk de rol die ik als teammanager binnen het bedrijfsbureau uitvoering van Liander nu al weer een maand of 9 heb. Of beter: heb gehad. Want wegbereiden doe je natuurlijk niet voor een hele lange periode. Het duurt in mijn geval nog heel even: in mei komt er iemand voor vast op de plek die ik nu invul. Maar wat vind ik dit leuk.

De afdeling die ik leid bestaat uit ca 10 FTE, waarvan er bij de start in mei 2012 slechts drie waren ingevuld. Daarnaast liepen er twee externe consultants en een management trainee. Wat we moesten doen; we wisten het ongeveer. De eerste teamsessie heb ik voor 7 lege stoelen een gevouwen A4-tje op tafel gezet, met daarop de benamingen van de nog niet ingevulde functies. Dat maakte meteen duidelijk hoe we ervoor stonden.

Vervolgens zijn we direct gestart met werven. Vanaf september versterkten we onszelf met een groep best wel jonge honden, eager om Liander te verbeteren, vol goede zin en moed. Kunst was nu om met elkaar een team te smeden van oud en nieuw. En een wederzijds leerproces in te gaan: kennis en ervaring overbrengen vanuit de mensen die al langer bij Liander werken en tegelijkertijd profiteren van de nieuwe kennis, vaardigheden en soms verrassende inzichten van de nieuwelingen. Met zoveel nieuwe mensen tegelijk ontstond ook direct een soort eigen teamcultuur van aanpakken en oplossen.

Waar in het begin de armen regelmatig omhoog gingen ("ik weet dat me dit wordt gevraagd, maar hoe doe ik dit?") was steevast het antwoord: "niet erg dat we dit nu niet weten, maar wat doen we eraan om het over een tijd wel te weten". Met andere woorden, nu vragen om straks te kunnen antwoorden. Een proces met een vanzelfsprekende groei als team tot gevolg.

Wat mij hierin voldoening geeft is het voorgaan, inspireren en voorbeeld zijn. Maar ook het definieren van resultaten en daar met elkaar voor gaan. Ondertussen ben ik bezig met de teamontwikkeling en het begeleiden van de individuen daarin. Zo ontstaat er verbinding en energie en dat helpt weer de juiste resultaten te bereiken. 

Ik geniet er nog steeds met volle teugen van om deze club mensen aan het werk te zien. En om met deze mensen aan het werk te zijn! Het is een vanzelfsprekend hecht team geworden, waar binnenkort weer een medewerker (trainee) op doortocht gaat en een volgende naadloos invoegt. Een team waar ik eigenlijk apetrots op ben, maar dat ook nog steeds volop aan het leren is. Het zal pijn doen om straks afscheid te nemen, maar anderzijds: doe mij nog maar 10 van dit soort klussen!

new comment
Ha Joost,
Mooi verslag; ik herken je erin. En nu weer verder. Spanend wat het weer brengt maar altijd weer íets nieuws. Misschien verkenner bij de padvinders?!
Erik

Schrijf een reactie

  • Verplichte velden zijn gemarkeerd met *.