Op zoek naar de ander in de ander

Vorige week had ik een gesprek met een opdrachtgever. Het ging over weerstand bij verandering. We hadden een middag met zijn afdeling gehad om eens buiten de kaders van het gangbare naar de inhoud van hun werk te kijken; hen de vraag gesteld of de lat ook hoger kon worden gelegd. Een aantal medewerkers had er moeite mee geconfronteerd te worden met hoe wij als buitenstaander tegen hen aankeken. En vanuit die moeite ontstond weerstand tegen de manier waarop we met elkaar aan het werk waren en het beroep dat we daarbij op hen deden.

Dat riep tijdens het evaluatiegesprek met de opdrachtgever bij mij de vraag op hoe dat dan zat tijdens andere werkzaamheden of bijeenkomsten. En natuurlijk klonk daarin bevestigend dat dat inderdaad vaker gebeurde. En dat de opdrachtgever het als zeer lastig ervaart dat zijn mensen de neiging hebben om zich te verdedigen tegen de "vijandige" opmerkingen van buitenaf, in plaats van open te staan voor de verbetermogelijkheden die dat biedt. Dat het bovendien zo gemakkelijk is om het lekker met elkaar eens te zijn over alles wat er misgaat en daar macht aan te ontlenen. En dan degene die haar vinger op de zere plek legt te zien als een zuur, andersdenkend typetje dat de feestvreugde komt verstoren.

Ja, het is gemakkelijk om iedereen met wie je werkt te beoordelen op de mate waarin ze met je meedenken. Maar dan leer je nooit iets. Juist die mensen die anders denken, anders doen, anders zijn; juist die mensen daar kun je wat van leren. Het verschil tussen mensen maakt het samenwerken juist leuk en leerzaam. Dus ga op zoek naar de ander in de ander in plaats van naar jezelf in de ander.

Dat dat niet gemakkelijk is weten we ook allemaal. Hoe natuurlijk is het niet (dat is het in ieder geval voor mij) om als je een gesprek met iemand hebt steeds te denken: "Maar dat heb ik ook!", "Ja, dat herken ik" en "Zo vergaat het mij ook altijd". Ik kan dan zelfs de neiging hebben om van daaruit het hele gesprek over te nemen en de ander verbouwereerd achter te laten. Toch probeer ik steeds vaker juist te luisteren naar wat die ander anders doet en daar lering uit te trekken. En dat bevalt me goed: dat kan ik iedereen aanbevelen. 

Je kunt natuurlijk ook de ander in jezelf gaan zoeken. In onderstaand filmpje wordt daartoe duidelijk een poging gedaan.

Dat is een volgende les: je neus stoten mag!